Ułani i bigos nad bigosami!!!
Gdyby chcieć napisać o czym to jest - jest o wszystkim, co polskie. Jarosław Marek Rymkiewicz napisał tekst tak, jakby chciał osadzić fabułę w czymś na wskroś symbolicznie narodowym. Jest polski dworek, który przechodzi z rąk do rąk. Ułani odbijają go austriackim grenadierom a potem grenadierzy ułanom. Czyli jak w dowcipie o leśniczówce i walce partyzantów z Niemcami. „Ułani” w reżyserii Piotra Cieplaka mieli w niedzielę jubileusz. Na Scenie przy Wierzbowej warszawskiego Teatru Narodowego zagrano ten spektakl po raz setny. A widzowie nadal dopisują. Nadal wstają w burzy oklasków. Bo jest co tu oklaskiwać. Zacząłem od fabuły, pozostanę zatem moment przy tekście. Rymkiewicz z niebywałą lekkością przesuwa piórem po największych polskich dziełach literackich. Nad sceną unoszą się duchy „Wesela”, „Dziadów”, „Pana Tadeusza”, „Nocy Listopadowej”, pamiętnika Zofii Bobrówny. Duchy dzieł wielkich i zakurzonych. A Rymkiewicz wyrywa z nich wytatuowane w polskiej pamięci kluczowe f...
