Osiągniemy, co osiągnąć zdążymy
Przestrzenią tego widowiska zarządza dźwięk. Jego obecność i absencja. Wyznaczają rytm, w którym poruszają się aktorzy. „Nieosiągalne” na festiwal #StudenciNaScene przywiózł Teatr Imperialny z Lublina. Opiekunem spektaklu jest Katarzyna Szarapowa. Pierwsza zaleta lubelskiego przedstawienia kryje się w jego formule. To czytelny, mocny teatr fizyczny. Oparty o kolektyw performerów, którzy wspólnie opracowali zasady ruchu na scenie, ułożyli dramaturgię. To mocny punkt. Dzięki temu mamy widowisko od początku do końca należące do tych co na scenie, a nie będące wynikiem ich zewnętrznego ukształtowania na potrzeby założonej formuły. Cieszy oko dbałość o kostium, przemyślane rekwizyty. Czyli następna zaleta „Nieosiągalnego”. Spektakl jest serią sekwencji tanecznych, mówiąc w wielkim uogólnieniu, rozważających stosunek człowieka do środowiska w którym się znajduje. Jego miejsce w układance świata. Możliwości osiągania celów i realizowania marzeń. Czy to mu się udaje? Jak odczytywać kolejn...
