Ford 3.0
Zapewne znają Państwo pewną szwedzką firmę produkującą meble do samodzielnego montażu. Trzymając się ściśle instrukcji średnio zaawansowany manualnie młodzian, z pomocą swej równie młodej partnerki, może używając drucianego wkrętaka i śrubek zbudować łóżko, stół jadalny a nawet szafę na ubrania. Mam wrażenie, że taka sytuacja miała miejsce podczas tworzenia „Forda” w rzeszowskim Teatrze im. Wandy Siemaszkowej. Reżyserujący widowisko Marcin Wierzchowski rozłożył elementy ze wszystkich paczek jednocześnie. Nie posegregowawszy zaczął składanie. Nogę od stołu przymocował do stelażu łóżka, drzwi szafy uczynił stołowym blatem, a z oparcia krzesła próbował sklecić zagłówek sypialniany. Nadal dysponując stosem atrakcyjnie wyglądających i kuszących oko kawałków montował z zapałem dziwaczne konstrukcje, zupełnie nie pamiętając, że w takich działaniach najważniejsza jest instrukcja. „Fordowi” brak logiki. Sceny nie są ułożone ani w porządku chronologicznym, ani według stopnia emocji, ani naw...
