Rozmowa z muzyką
Niech wolno mi będzie pominąć początek tego wieczoru. Nie lubię muzyki Grażyny Bacewicz. Nie czuję przy niej żadnych emocji. Dlatego z szacunkiem, ale niezbyt uważnie, prześliznąłem się w zamyśleniu przez Divertimiento na smyczki. Od niego zaczęła amsterdamska Royal Concertgebouw Orchestra pod batutą Santtu-Matiasa Rouvali. Ale bądźmy szczerzy. Nie dla Bacewicz i nie dla niderlandzkiej orkiestry wybrałem się do Filharmonii Narodowej. To był dzień na festiwalu Chopin i jego Europa, w którym grał Vikingur Ólafsson. W zasadzie wszystko sę w tym zawiera. To jest jeden z moich ulubionych współczesnych pianistów. Tak, jak mówiłem w relacji na Instagramie, Ólafsson w zasadzie nie gra. On rozmawia z muzyką. Narzędziem, czy może bardziej współrozmówcą w tym dialogu, jest fortepian. Zresztą, co mnie wzruszyło pięknem gestu, pianista dziękując słuchaczom za owację czule pogładził korpus instrumentu. Podziękował mu za udział w koncercie. To jest właśnie Vikingur Ólafsson. Skromny, wrażliwy, z...
