Wszystko poszło jak trzeba!

Moim zdaniem w Teatrze Komedia nie było tak zabawnego, błyskotliwego i zaskakującego dynamiką przedstawienia do czasu „Zemsty” Michała Zadary. I mam nadzieję, że „Coś poszło nie tak” w reżyserii Anety Groszyńskiej-Kąckiej okaże się podobnym do „Zemsty” sukcesem. Bo wszystkie potrzebne ku temu argumenty ten spektakl ma! A patrzę na komedie z rezerwą. 


Oczekuję od teatru jednego: Aby gdy mówi nie bełkotał. I to się Pani Reżyser znakomicie udało. Stworzyła widowisko tak śmieszne, że nie sposób się nim nie bawić. Na dodatek zaskakujące kreacjami scenograficznymi i rozwiązaniami rekwizytorami. Grzegorz Policiński ten świat stworzył. Jest dokładnie taka jak przewrotny tytuł, jak fabuła spektaklu. Wszystko „idzie nie tak” a zarazem jest jednym wielkim inteligentnym żartem. Elementy scenografii odpadają, załamują się. Spadają i wracają na swoje miejsca niczym w najlepszej komedii Charliego Chaplina. Dawno takiego kunsztu nie widziałem. Jest w niej pewien z „Zemstą” wspólny mianownik. Tam Robert Rumas zaproponował bar z obrazu Edwarda Hoppera i w zadziwiający sposób wkomponował w niego fredrowskie postaci. Cieszył oko i zaskakiwał możliwościami, wyobraźnią. Podobnie jest w „Coś poszło nie tak”. Scenografia Policińskiego sama w sobie jest jedną wielką komedią. A jej możliwości dostarczają wielu nagłych, zaskakujących wrażeń. 


Bardzo to pomaga w zabawie. Przecież sam tekst nie wystarczy aby komedia odniosła sukces. Potrzeba błyskotliwego poczucia humoru wszystkich Twórców pracujących nad inscenizacją. Reżysera, scenografa, kostiumografa, choreografa. Aktorów i wielu innych. W Teatrze Komedia humorystyczne nitki znakomicie się ułożyły w mocny komediowy węzeł. „Coś poszło nie tak” to znakomity, iskrzący większymi i mniejszymi perełkami spektakl. Taki, po którym chce się przejść do jakiegoś miłego miejsca i ze znajomymi, albo samemu, wciąż i wciąż powracać do tego, co na scenie się działo. 


A tam otworzyło się teatralne piekło. Oczywiście mam na myśli fabułę. Amatorski zespół wystawia wiktoriański kryminał. Aktorzy? Ba! Zagrać aktora-amatora a w zasadzie aktorów-amatorów i nie popaść w sztampę, zróżnicować postaci, jest nie lada sztuką. Udało się wyśmienicie. Irena Sierakowska kapitalna w roli wciąż próbującej zwrócić na siebie uwagę Sandry a zarazem Florence Colleymoore. No i ta scena w której nieprzytomna po uderzeniu drzwiami jest wyciągana przez okno! Zastanawiałem się w tamtym momencie, czy Pani Irena ma kości? Jak to się dzieje że wychodzi z tego cało? A wychodzi! Gra dalej i bawi swoją postacią do rozpuku. Podobnie jak „dublująca” ją i coraz bardziej rozpierająca się na scenie inspicjentka Annie grana przez Elizę Borowską. Kiedy obie Panie spotykają się i wyrywają sobie rolę - można dostać oczopląsu. Nie wiedziałem, czy śledzić wartko biegnącą akcję komedii czy skupić się na ich bezwzględnej, toczącej się w tle ich walce. Szymon Roszak wyśmienity jako Robert, czyli Thomas Colleymoore. Zabawny, wyrazisty. Tak, jak w spektaklach Teatru Współczesnego, gdzie zachwyca między innymi w „Braciach Lehman”, czy „Dwunastu gniewnych ludziach”. Do tego Bartosz Porczyk w podwójnej roli reżysera Chrisa i Inspektora Cartera. Jego monolog „my to wszystko słyszymy”, odwołujący się do poczynań Widzów, wprost znakomity. Wspomnę, że spektakl zaczyna świetnie przygotowana interakcja. Jeden z widzów pierwszego rzędu, ochotnik, dostanie do wykonania sporo zadań aktorskich. Na scenie. Może ktoś z Państwa chciałby poczuć jak to jest popatrzyć przez Czwartą Ścianę teatru, ale z innej niż widzowską perspektywy? Wróćmy jednak do Aktorów, nie ujawniając zbyt wiele aby nie psuć zabawy. Mikołaj Woubishet przeuroczy i wygimnastykowany w postaci Dennisa, mającego w teatrzyku opiekować się postacią lokaja Perkinsa. Zagrane to tak, że trudno powagę zachować. Ale wszystko w „Coś poszło nie tak” spina pojawiający się i znikający Charles Haversham, którego gra Arkadiusz Brykalski. Cóż. Duet Porczyk-Brykalski stworzył niezapomniane kreacje Rejenta Milczka i Cześnika Raptusiewicza we wspomnianej  już „Zemście” Michała Zadary. Tu dwaj Aktorzy także strzelają fajerwerkami humoru. Te w wykonaniu Arkadiusza Brykalskiego są próby najwyższej. Jego milcząca, ale niezbędna obecność jest rozegrana perfekcyjnie. Ale mam wrażenie, że się powtarzam. Pan Arkadiusz nie ma w zwyczaju grywania ról mało wyrazistych i niedopracowanych. Jest zawsze takim, jakim powinien. Tutaj także. Ostatni Artyści - Maciej Brzoska jako Trevor oraz Mateusz Grydlik w kilku rolach równie zabawni i trudno oprzeć się ich urokowi. Dodam, że mogą Państwo trafić w Teatrze Komedia na tak zwane dublury. Zamiast Brzoski pojawia się Bartosz Żukowski, za Grydlika Jakub Cendrowski, Roszaka zastępuje Mikołaj Chroboczek.


Teatr Komedia znowu bawi. Rozśmiesza, nie posuwając się do chwytów szukających taniego rechotu. „Coś poszło nie tak” to przednia zabawa. Nic tylko pójść, zostawić na dwie godziny troski w szatni i śmiać się, śmiać i śmiać raz jeszcze. A Pan Pies? - gra aż się chce go uściskać i przemycić jakiś smakołyk zamiast słusznych oklasków!


Byłem, uśmiałem się serdecznie. I równie serdecznie polecam.  



Reżyseria - Aneta Groszyńska-Kącka

Asystent reżysera - Bartosz Porczyk

Scenografia - Grzegorz Policiński

Kostiumy - Zuzanna Markiewicz

Ruch sceniczny - Ewelina Adamska-Porczyk

Pirotechnika - Magic Crew Wojciech Rotowski

Asystent kostiumografki - Adrian Boczkowski


Występują:


Bartosz Porczyk (Chris, Inspektor Carter)
Arkadiusz Brykalski (Jonathan, Charles Haversham)
Szymon Roszak/Mikołaj Chroboczek (Robert, Thomas Colleymoore)
Irena Sierakowska (Sandra, Florence Colleymoore)
Mateusz Grydlik/Jakub Cendrowski (Max, Cecil Haversham, Arthur Ogrodnik)
Mikołaj Woubishet (Dennis, Perkins)
Eliza Borowska (Annie)
Bartosz Żukowski / Maciej Brzoska (Trevor)



Komentarze

Popularne posty