O Losie co siadł jak cień...
Przyszli tłumnie. Sala koncertowa w Radzyminie wypełniła się po brzegi. Głównie starsi ludzie. Podekscytowani. Rozgadani, bo przecież wszyscy dobrze się znający. I nagle cisza. Na scenie, w dwóch snopach światła, pojawia się Artystka. Skromna, czarna sukienka. Zaczyna inaczej, niż brzmi w pamięci ta najpopularniejsza przedwojenna wersja „Piosenki o zagubionym sercu”. Choć śpiewa głos może właśnie podobny do Ordonki? Bo przecież z jej dziewczynkowatym głosikiem kojarzy się Święty Antoni, co miał pomóc w szukaniu serca pod miedzą. Ale my tu przecież przyszliśmy posłuchać piosenek zupełnie kogo innego. Wiery Gran, wspaniałej divy, o głębokim aksamitnym głosie. Dowiedzieć się o niej jak najwięcej, bo Wiera Gran na lata całe znikła z kart historii. Siadł zły cień na jej losie i do końca życia ustąpić już nie miał zamiaru. Monika Chrząstowska śpiewa Jej piosenki. Sięga do nich od dawna. Ma różnej długości programy recitalowe. Ten, godzinny, był szybkim spacerem. Podróżą wzdłuż linii życ...
