Ci genialni Lehmanowie
Sezon teatralny ma się ku końcowi i zaczyna przypominać finisz emocjonującej gonitwy na wyścigach konnych. Sypnęło znakomitymi premierami, a stołeczny Widz może w nich przebierać i wybierać niczym gracz w koniach prezentujących się na padoku. Postawić na „Iwonę księżniczkę Burgunda” w Ateneum? Pójść w stronę „Hamleta” w Powszechnym? A może na „Muszenie” z Dramatycznego.? Na dodatek zza pleców tej wyśmienitej stawki wyskakuje Teatr Współczesny i „Bracia Lehman” w reżyserii Oskara Winiarskiego. A publiczność wstaje do oklasków! Mamy do czynienia z widowiskiem kompletnym. A może raczej totalnym? Winiarski udowadnia, że teatr nie wymaga wielkiej sceny, nagromadzenia na niej rekwizytów. Feerii świateł i skomplikowanej zabudowy. Nie potrzebuje batalionu aktorów i kuszących oczy projekcji rodem ze świata sztuczno-komputerowego. Wystarczy mała scena, dobrze dobrane oświetlenie, wysmakowane animacje. Do budowy drewno i tkanina. Do takiego świata reżyser wprowadza trzech Aktorów. Świetnie kreują...
