Terapia śmiechem

Impro. Czyli my siedzimy i wymyślamy tematy. Oni to łapią i w kilka sekund tworzą na ich podstawie opowieści. My w odpowiedzi ryczymy ze śmiechu. Trudno zachować powagę, gdy na scenie warszawskiego Klubu Komediowego pojawiają się tamtejsi improwizatorzy. Umieją w to grać. Czy to teatr, czy nie teatr? Jasne, że teatr. Trzeba mieć nie lada umiejętności, żeby to wszystko miało ręce i nogi. 

Poszedłem wiedząc że pisanie o impro jest piekielnie trudne. W zasadzie pozbawione sensu z punktu widzenia sprawozdawczego. Każdy spektakl jest inny. Jego fabuła, czy też poszczególne, niepowiązane ze sobą, sceny zależą tylko od widzów. Przychodzą drętwi - będzie drętwo. Bawią się za dobrze - lepiej nie pisać co będzie. Pocieszające jest to, że zmieniamy się. Impro jest jak papierek lakmusowy zmian zachodzących w polskiej mentalności. Coraz mniej zamkniętych w sobie, nieufnych nowinkom obserwatorów. Spada liczba jadących na alko dopalaczu domorosłych komików, którzy próbują wyręczyć twórców i sami zabawiać widzów. 

„Za stara na tiktoka za młoda na działkę” - to tytuł stanowiący punkt wyjścia do zabawy. Jeden z wielu oczywiście, jakie można spotkać w Klubie Komediowym. Akurat ten, na który trafiłem. Czyli wymyślamy historie opierające się o to na co według nas w życiu mamy już za późno, a przed czym jeszcze się bronimy. I jest jak u Gogola w „Rewizorze”. Z czego się śmiejemy? Z samych siebie się śmiejemy. I to jak. Bo na naszych oczach powstaje spektakl utkany z własnych wątpliwości, obaw. Czasem rzuconych nieśmiało, niejako wyrwanych nagle z gardła. Ktoś powiedział, zająknął się bo poczuł że poniosła go zabawa. Ale już słowa leżą na scenie. Podnoszą je aktorzy, chwilę obracają w myślach. I rusza na tej podstawie stworzony skecz. Impro to potężna siła. Dobrze, że wykorzystywana z humorem i taktem. Często balansuje się tu na granicy wrażliwości i pewnej intymności widza, który podrzucił temat do kolejnej kreacji. W nowomowie istnieje słowo „uważność”. Oznacza podobno szacunek i zwracanie uwagi na dobrostan innych członków danej społeczności. Impro w Klubie jest uważne. Może to jakaś terapia śmiechem, niezbędna w erze permanentnego życia pełnego napięć?

Przyjemnie jest usiąść na tej widowni. Zatopić się w wesołym oczekiwaniu Nikt tu nie wie co będzie dalej. W którą stronę popłyną improwizatorzy i jakie wspólnie z nimi stworzymy widowisko. Trzeba przyznać  - kręci to bardzo. I ma stałą publiczność. Za każdym razem, gdy ze sceny pada pytanie kto  przyszedł pierwszy a kto kolejny raz, stosunek stałych bywalców do nowicjuszy jest jak 7 do 3. Czyli rewelacyjnie. Powolny, stabilny wzrost i oparcie w postaci stałych odbiorców. Michał Sufin, twórca Klubu Komediowego mówił mi niedawno w wywiadzie, że grają tam 65 spektakli miesięcznie. Imponująca liczba. A zarazem dowód na to jak impro i kabaret jest w naszych czasach potrzebny. Link do wywiadu z Michałem Rufinem znajdą Państwo na końcu tekstu. 

Za stary na hulajnogę, za młody na chodzik. Za stara na dziecko, za młoda na wnuka. Kolejne zestawienia to impreza na Ibizie i botoks, język uczniów w szkole versus język nauczycieli. Za stara na szałas, za młoda na all inclusive. Pomysły sypią się jak z rękawa. Ten spektakl adresowany jest do pokolenia pomiędzy. Ludzi, którzy stanęli w obliczu pierwszej poważnej refleksji, że coś się w ich życiu kończy, a  wcale nie chcą zaczynać kolejnego etapu. Jeszcze nie czas. Jeszcze chcą zagrać w zielone. A jednak jesień nieubłaganie nadciąga im nad głowy. Za młoda na chorowanie - to także się w „moim” spektaklu pojawiło. 

Zadziwiające jak szybko tu pomysły zamieniają się w skecze. Lubię obserwować improwizatotow. Lubię ich kreatywność. To piekielnie trudna odmiana aktorstwa. Sama kreatywność i błyskotliwość nie wystarczy, chociaż stanowi zapewne podstawę niezbędnego warsztatu. Potrzeba zgrania. Dyscypliny. Błyskawicznej umiejętności przerywania swojego monologu, gdy partner daje znak że przejmuje dominantę i ma coś do powiedzenia tu i teraz. To żarty sytuacyjne. Przetrzymanie o kilka słów czy zdań za długo spowoduje że kolejny improwizator już nie wejdzie płynnie w skecz. Nie odbije się od żartu bo ten przebrzmi, skwitowany śmiechem i oklaskami widzów, a spektakl potoczy się dalej. 

Robią to świetnie, bawią znakomicie. Warto dołączyć do budowanej od dwunastu lat publiczności warszawskiego Klubu Komediowego. Po to żeby zobaczyć.  Sprawdzić. Pośmiać się i albo wrócić jak najszybciej albo nie żałować że się nie spróbowało. Nieważne jaki to będzie spektakl. Nieważny jest tytuł. Przecież, jak napisałem wyżej - za każdym razem w impro jest inaczej. 

TeatrVaria Wywiad - Michał Sufin

OBSADA (wymiennie)

Agnieszka Purc

Piotr Gasik

Paweł Banaszczyk

Hubert Skrzyński

Bartek Magdziarz

Natalia Cyran

Kinga Kosik-Burzyńska

Maciej Nawrocki

Michał Sufin

Karolina Norkiewicz

Katarzyna Jaźnicka

Jan Jakub Purc

Marta Podobas

Tomasz Marcinko

Weronika Noskowska

Marcin Pawlina

Mateusz Płocha

Karolina Pańczyk

Bartek Młynarski

Mateusz Lewandowski