Dla samych kostiumów - warto

Zapewne powtórzę się: to dobrze, że do Teatru Dramatycznego znowu można i wypada chodzić. Brak złotej waginy i rezydentki waginetu wszystkim, mam wrażenie służy. Na dużej scenie Dramatycznego - „Rewizor”. Spektakl nienowy, bo premierę miał w 2021 roku. Ale Gogol też nie jest nowy, a działa.

Kostiumy i scenografia, które zaprojektowała Galya Solodovnikova, charakteryzacja Aktorów i pomysł reżyserski Jurija Murawickiego czynią tę interpretację „Rewizora” niepowtarzalną. To dzieło sztuki, które ogląda się świetnie. Postaci wyjęte z koszmarnego snu o ludzkich podłościach, ich białe, ziejące cieniami oczodołów twarze. Kostiumy kojarzące się z Gotham, Dickiem Tracy, czy Jokerem. I szara, surowa sceneria, uzupełniająca ten pełen chciwości i kunktatorstwa świat. Forma zdecydowanie sprostała treści. Mamy zatem trzy godziny spektaklu, które mijają nie wiadomo kiedy i gdy nadchodzi scena finałowa trzeba chwili na wybudzenie się z gogolewskiego snu. No, bo z kogo się śmiejecie? Z samych siebie się śmiejecie. 

Streszczanie „Rewizora” byłoby obrazą intelektualną dla Czytelników. Oczywistości pisać nie potrzeba. Przejdźmy zatem do tego, co nawaliło. Aktorzy - hmmm. Tu mam dylemat. Z jednej strony w tak genialnych kostiumach, z tak genialną charakteryzacją nie da się, moim zdaniem, niczego na scenie położyć. Chociaż, bądźmy uczciwi: Aktorzy stanowią najsłabszy element tej inscenizacji. Pomyłki, które przestałem liczyć, gdy przekroczyłem tuzin. Krzyk, jako podstawowa metoda ekspresji. No i nie owijajmy w bawełnę - fatalna artykulacja wielu kwestii. Były

momenty, w których mimo miejsca w drugim rzędzie, nie rozumiałem o czym oni

mówią! Łapiąc pojedyncze słowa domyślałem się wygłaszanych kwestii. 

Jednak to doprawdy nie przeszkadza. Wiem, trudno uwierzyć w to, że można stworzyć dobry spektakl, w którym aktorzy się mylą i mówią tak niewyraźnie że widzowie mają kłopoty ze zrozumieniem. Sam bym nie uwierzył, gdybym nie widział. Forma, jaką zaproponowali Reżyser i Scenograf jest tu kluczem do sukcesu. Bo ten „Rewizor” jest, moim zdaniem, wart zobaczenia. Jak stół, który opierając się na trzech nogach wytrzymuje całą ucztę, zupełnie nie zważając na to że noga numer cztery mu się złamała. 

Nie rozumiem konwencji, w której aktor numer jeden krzyczy do aktora numer dwa, stojąc o niecałe trzy metry od niego a nie jest to scena kłótni. Mam też niejasne poczucie, że Chlestakow, czyli tytułowy Rewizor (Waldemar Barwiński), nie był podobny do neurastenicznego Mozarta z granego onegdaj także w Dramatycznym, „Amadeusza”. . Nie rozumiem dlaczego Barwiński miotał się po scenie, używając przedziwnej maniery przy wygłaszaniu kwestii. Ani nie kojarzyła się z próbą udawania cudzoziemskiego akcentu, ani nie była pomocą w zrozumieniu charakteru postaci. Świetnie natomiast zagrał Osipa Maciej Wyczański, czyniąc z tej drugoplanowej roli prawdziwego Jokera spektaklu. 

Nie można mieć wszystkiego i trzeba się cieszyć z tego, co się ma. Zatem ciesząc się, że w Teatrze Dramatycznym jest całkiem dobry „Rewizor” ruszam na kolejne spektakle.  

TWÓRCY

reżyseria

Jurij Murawicki

przekład

Agnieszka Lubomira Piotrowska

scenografia i kostiumy

Galya Solodovnikova

choreografia i ruch sceniczny

Maćko Prusak

muzyka

Louis Lebee

reżyseria świateł

Paulina Góral

projekcje

Stanisław Zaleski

asystentka reżysera

Inga Shemaeva

asystentka scenografki i kostiumografki

Adrianna Gołębiewska

OBSADA

Henryk Niebudek (gościnnie) Horodniczy

Małgorzata Rożniatowska (gościnnie) Żona Horodniczego

Aneta Góral Córka Horodniczego

Jakub Szyperski  (gościnnie) / Waldemar Barwiński Chlestakow

Maciej Wyczański (gościnnie) Osip / Korobkin

Tomasz Budyta (gościnnie) Sędzia Lapkin-Tiapkin

Piotr Sienkiewicz Dyrektor szpitala Ziemlanika

Mariusz Drężek  Naczelnik poczty Szpekin 

Kamil Mróz Inspektor ds. oświaty Chłopów

Kamil Siegmund Bobczyński

Mateusz Weber Dobczyński

Karol Wróblewski Komendant / Abdulin kupiec

Kamil Szklany/Sebastian Skoczeń Lekarz Gibner / Miszka służący / Kupiec

Łukasz Wójcik Posterunkowy / Rastakowski / Kelner / Kupiec

Anna Gorajska Ślusarzowa / Żona inspektora

Anna Kłos Żona Korobkina / Wdowa po podoficerze